08/09/2020 Γιάννης Γραμματόπουλος 256

Ο Μητροπολίτης που δεν έγινε

Ένα όνειρο ευνουχισμού

Ιδού το κείμενο του ονείρου: «Βρίσκομαι στη μητρόπολη του Διδυμοτείχου, με ξύλινα πολυτελή στασίδια, χρυσά διακοσμητικά αντικείμενα τριγύρω και αναμμένους πολυελαίους Ο μητροπολίτης έχει πεθάνει και τελείται η κηδεία του, όμως μόνο κατ’ όνομα. Η τελετή που λαμβάνει όντως χώρα μπροστά στα μάτια μου και στην οποία συμμετέχω είναι η ανάρρηση του νέου μητροπολίτη.

Από λαϊκός που παρίσταμαι στην τελετή μετατρέπομαι σε ιεράρχη με μακριά, γκρίζα, αραιή γενειάδα και ιερατικά άμφια, που όμως είναι απλοϊκά σε σύγκριση με του χοροστατούντα μητροπολίτη, ο οποίος θα διεξάγει την τελετή. Κρατώ στο χέρι ένα μακρύ κίτρινο κερί με λευκό φιτίλι, το οποίο δεν ανάβει ποτέ.

Η επιλογή του νέου μητροπολίτη με απογοητεύει, καθώς δεν πρόκειται για μένα. Ο γέροντας μητροπολίτης που προΐσταται της τελετουργίας φορά εντυπωσιακά χρυσοκέντητα άμφια με κόκκινους σταυρούς και είναι χαρακτηριστικά μικρός το δέμας. Θα πρέπει να ντύσει τον νεοφώτιστο μητροπολίτη, ο οποίος είναι σκυμμένος μπροστά του. 

Ο νέος μητροπολίτης είναι περιτριγυρισμένος, εκτός από τον γηραιό και μικρόσωμο χοροστατούντα μητροπολίτη, από μια ομάδα γυναικών, οι οποίες κομίζουν τα ρούχα. Ο γέρος μητροπολίτης τις ρωτά με πονηρό ύφος εάν έχουν μαζί τους μολύβι, λέγοντας «να έχετε πάντα μολύβι μαζί σας για να σβήνετε τα σημάδια του σώματος». Φαντάζομαι ότι ζητά από εκείνες μολύβι ματιών, δηλαδή αντικείμενο μακιγιάζ, για να καλύψει με αυτό στίγματα πάνω στο δέρμα του νέου μητροπολίτη. Αμήχανος ως προς το τι πρέπει να κάνω, ακουμπώ το κερί όρθιο στο πάτωμα, στηρίζοντάς το σε ένα διπλωμένο στασίδι, και πλησιάζω την ομήγυρη. Αντιλαμβάνομαι ότι είμαι αχρείαστος και αποσύρομαι.

Η ένδυση τελειώνει και έρχεται η ώρα να πάρω τη θέση μου δίπλα στους υπόλοιπους ιεράρχες. Μου δείχνουν ένα χαμηλό, ταπεινό κάθισμα, σαν σκαμνί, στα δεξιά ενός λίγο ψηλότερου καθίσματος που βρίσκεται επίσης στα δεξιά του ακόμα ψηλότερου μητροπολιτικού θρόνου. Το κάθισμα που προορίζεται για μένα είναι χαμηλότερο και υποδεέστερό τους».

Πρόκειται για ένα όνειρο που έρχεται το δέκατο χρόνο της ανάλυσής μου. Είναι ένα όνειρο που θέτει επί σκηνής το φαντασιακό ευνουχισμό του υποκειμένου. Όχι τυχαία, το όνειρο λαμβάνει χώρα στη γενέτειρα του υποκειμένου. Ο «Μητροπολίτης» είναι μια ακόμη εκδοχή στη σειρά των ναρκισσιστικών ταυτίσεων που άρχισαν να αναδύονται από τα πρώτα χρόνια της ανάλυσης. Κομβικό σημείο, στη δεύτερη φάση του ονείρου και μετά από τη ματαίωση της φαντασιακής ανάρρησης του υποκειμένου, το κερί που αφήνεται στο πάτωμα, δίπλα στο διπλωμένο στασίδι. Αποτελεί άξια μετωνυμία του φαλλού όπως είναι στο ίδιο όνειρο το μολύβι που «σβήνει τα σημάδια του σώματος» και επίσης το σκαμνί. Σε άλλα προηγούμενα όνειρα τον φαλλό αναπαριστούσαν, μεταξύ άλλων, η ομπρέλα και η χρυσή περόνη του πρωθυπουργού. 

Γιάννης Γραμματόπουλος